Nie od dziś wiadomo, że język polski jest jednym z najtrudniejszych języków na świecie. Jednym z najgorszych elementów jego gramatyki jest odmiana przez przypadki, na którą zwykle narzeka większość obcokrajowców. W języku polskim mamy tych przypadków aż siedem, co sprawia, że jedno słowo potrafi mieć zatrważająco dużo form i odmian. Nauczenie się ich – i to w taki sposób, żeby móc nimi w miarę swobodnie operować w języku pisanym i mówionym – jest naprawdę dużym wyzwaniem, ale jest również nieodzowne i nauczanie obcokrajowców języka polskiego nie może się bez tego obejść. Dodatkową trudność sprawia to, że odmieniana jest praktycznie każda część zdania, a słowa mają wiele różnych końcówek, do stosowania których nie ma jasnych reguł. Duża liczba wyjątków sytuacji nie poprawia.
Kolejną typowo polską cechą są tzw. polskie znaki, czyli dobrze znane nam litery z kreskami, ogonkami oraz litery łączone, takie jak np. “rz”. Jest to ewenement na skalę światową, jeśli chodzi o alfabet i nic dziwnego, że powoduje zawrót głowy u obcokrajowca. Problem stanowi również fakt, że nie każde słowo z wymienionymi literami da się logicznie wyjaśnić, co do ich zastosowania, przez co w wielu przypadkach trzeba po prostu uczyć się ich na pamięć. Wymowa tego nie ułatwia, bo dźwięki typu: “sz”, “cz”, “dż” są typowo polskie i nie spotkamy ich nigdzie indziej na świecie.
Jeśli potrzebujemy pomocy w tym aspekcie, znajdziemy ją na stronie https://learnpolishinwarsaw.pl/pl/.
